فریز بافت بیضه یکی از روش‌های نوین حفظ بالقوه باروری در افرادی است که به دلیل بیماری‌هایی مانند سرطان یا انجام درمان‌هایی نظیر شیمی‌درمانی و پرتودرمانی، در معرض خطر ناباروری قرار دارند. این روش با برداشت و انجماد بخشی از بافت بیضه، امکان نگهداری سلول‌های زایا را برای استفاده احتمالی در آینده فراهم می‌کند. بااین‌حال، کاربرد و میزان اثربخشی آن به سن فرد، مرحله بلوغ و شرایط پزشکی بستگی دارد. درحالی‌که انجماد اسپرم برای مردان بالغ روشی تثبیت‌شده است، فریز بافت بیضه در پسران پیش از بلوغ هنوز در مرحله پژوهش قرار دارد. در این مقاله، با روش انجام فریز بافت بیضه، موارد کاربرد، مزایا، عوارض، محدودیت‌ها و عوامل مؤثر بر هزینه آن آشنا می‌شوید.
فریز بافت بیضه چیست؟
فریز بافت بیضه یکی از روش‌های مورد بررسی برای حفظ بالقوه باروری مردان و پسرانی است که در معرض خطر آسیب به عملکرد تولیدمثل قرار دارند. برخی بیماری‌ها و درمان‌های پزشکی، به‌ویژه شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و پیوند سلول‌های بنیادی همراه با درمان‌های آماده‌سازی، ممکن است به سلول‌های تولیدکننده اسپرم آسیب برسانند و در آینده باعث کاهش یا ازبین‌رفتن توانایی باروری شوند. در چنین شرایطی، بررسی گزینه‌های حفظ باروری پیش از آغاز درمان اهمیت زیادی دارد.
در روش فریز بافت بیضه، بخشی از بافت این اندام با یک اقدام جراحی کوچک برداشته و در شرایط کنترل شده منجمد و نگهداری می‌شود. هدف این است که سلول‌های زایا، از جمله سلول‌های بنیادی اسپرم‌ساز، برای استفاده احتمالی در آینده حفظ شوند. این روش به‌خصوص برای پسرانی مطرح است که هنوز به بلوغ نرسیده‌اند و بدن آن‌ها اسپرم بالغ تولید نمی‌کند.
بااین‌حال، باید میان حفظ بافت و اثبات بازگشت باروری تفاوت قائل شد. انجماد بافت بیضه در پسران پیش از بلوغ هنوز روشی آزمایشی است و امکان استفاده موفق از این بافت برای ایجاد بارداری و تولد فرزند سالم به‌طور قطعی اثبات نشده است. در مردان و پسران بالغی که اسپرم تولید می‌کنند، انجماد اسپرم یا در شرایط مناسب، برداشت جراحی اسپرم و انجماد آن، گزینه‌های تثبیت‌شده‌تری هستند.
چرا فریز بافت بیضه انجام می‌شود؟
بیضه دو وظیفه اصلی دارد: تولید اسپرم و ترشح هورمون تستوسترون. آسیب به سلول‌های تولیدکننده اسپرم می‌تواند باروری را مختل کند، درحالی‌که عملکرد هورمونی بیضه ممکن است وضعیت متفاوتی داشته باشد. به همین دلیل، ناباروری پس از درمان سرطان لزوماً به معنای توقف کامل تولید تستوسترون نیست و ارزیابی این دو عملکرد باید جداگانه انجام شود.
شیمی‌درمانی و پرتودرمانی بسته به نوع دارو، مقدار تجمعی درمان، محل تابش و شرایط فرد می‌توانند به سلول‌های زایا آسیب برسانند. این آسیب ممکن است موقت باشد یا برای مدت طولانی باقی بماند. در برخی بیماران، خطر ناباروری آن‌قدر قابل‌توجه است که بهتر است پیش از شروع درمان، درباره گزینه‌های حفظ باروری با متخصص مشورت شود.
فریز بافت بیضه با هدف نگهداری سلول‌های زایا برای استفاده احتمالی در آینده مطرح می‌شود. بااین‌حال، انتخاب این روش باید بر اساس سن، مرحله بلوغ، نوع بیماری، برنامه درمانی و دسترسی به روش‌های تثبیت‌شده‌تر صورت گیرد.
چه افرادی ممکن است به فریز بافت بیضه نیاز داشته باشند؟
فریز بافت بیضه برای همه مردان مبتلا به ناباروری یا همه بیماران سرطانی مناسب نیست. تصمیم‌گیری درباره آن به این موضوع بستگی دارد که آیا روش‌های استاندارد حفظ باروری برای فرد قابل استفاده هستند یا خیر.
پسران مبتلا به سرطان پیش از بلوغ
پسرانی که هنوز به بلوغ نرسیده‌اند، اسپرم بالغ قابل جمع‌آوری ندارند. اگر قرار باشد تحت درمان‌هایی قرار گیرند که احتمال آسیب جدی به سلول‌های زایا را افزایش می‌دهند، انجماد بافت بیضه ممکن است به‌عنوان یک گزینه پژوهشی مطرح شود.
این روش در حال حاضر درمان استاندارد و اثبات‌شده ناباروری آینده نیست. انجام آن باید در چارچوب پروتکل پژوهشی مورد تأیید و با توضیح روشن محدودیت‌ها به والدین و کودک متناسب با سن و میزان درک او صورت گیرد. در مورد فریز تخمک این مقاله را بخوانید.
نوجوانان و مردان بالغی که نمی‌توانند نمونه مایع منی ارائه دهند
در افرادی که به بلوغ رسیده‌اند، نخست باید امکان انجماد اسپرم بررسی شود. اگر فرد نتواند با روش معمول نمونه مایع منی ارائه کند یا در نمونه اسپرم وجود نداشته باشد، در شرایط مشخص ممکن است برداشت جراحی اسپرم از بیضه مطرح شود.
این اقدام با فریز بافت بیضه در معنای حفظ بافت نابالغ تفاوت دارد. اگر اسپرم قابل استفاده از بافت بیضه به دست آید، می‌توان آن را منجمد کرد و در آینده، در صورت مناسب‌بودن شرایط، برای درمان کمک‌باروری به کار برد.
افرادی که قرار است درمان آسیب‌رسان به باروری دریافت کنند
برخی داروهای شیمی‌درمانی و برنامه‌های پرتودرمانی می‌توانند بر عملکرد تولیدمثل اثر بگذارند. شدت خطر به نوع بیماری و درمان بستگی دارد؛ بنابراین نمی‌توان گفت همه افرادی که شیمی‌درمانی می‌شوند، حتماً نابارور خواهند شد.
در مردان بالغ، انجماد اسپرم پیش از آغاز درمان نخستین گزینه‌ای است که باید بررسی شود. اگر این روش امکان‌پذیر نباشد، متخصص باروری ممکن است گزینه‌های دیگری را پیشنهاد کند. انجماد بافت بیضه در افراد پیش از بلوغ، همچنان در دسته روش‌های آزمایشی قرار می‌گیرد.
آیا فریز بافت بیضه برای درمان آزواسپرمی کاربرد دارد؟
آزواسپرمی به معنای مشاهده‌نشدن اسپرم در مایع منی است. این وضعیت می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود؛ برای مثال، ممکن است مسیر خروج اسپرم مسدود باشد یا تولید اسپرم در بیضه به‌شدت کاهش یافته باشد.
در برخی مردان مبتلا به آزواسپرمی، با وجود نبود اسپرم در مایع منی، ممکن است تعداد محدودی اسپرم در بافت بیضه وجود داشته باشد. در این شرایط، پس از ارزیابی تخصصی، برداشت جراحی اسپرم از بیضه می‌تواند مطرح شود. اگر اسپرم پیدا شود، ممکن است برای استفاده در روش‌هایی مانند میکرواینجکشن یا تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI) نگهداری شود.
بااین‌حال، فریز بافت بیضه به‌خودی‌خود درمان قطعی آزواسپرمی نیست. ابتدا باید علت این مشکل مشخص شود و بررسی‌ها بر اساس نوع آزواسپرمی، وضعیت هورمونی، معاینه و آزمایش‌های لازم انجام گیرد. در مواردی که تولید اسپرم وجود ندارد یا به‌شدت مختل شده است، نتیجه برداشت جراحی قابل تضمین نیست.
تفاوت فریز بافت بیضه با فریز اسپرم چیست؟
این دو روش هدف کلی مشابهی دارند، اما از نظر نمونه‌ای که نگهداری می‌شود، کاربرد و میزان اثبات‌شدن نتایج تفاوت‌های مهمی دارند.
| ویژگی | فریز اسپرم | فریز بافت بیضه نابالغ |
|---|---|---|
| نمونه نگهداری‌شده | اسپرم بالغ | بافت حاوی سلول‌های زایا و سلول‌های بنیادی اسپرم‌ساز |
| افراد مناسب | مردان و پسران بالغی که اسپرم تولید می‌کنند | عمدتا پسران قبل از بلوغ در معرض خطر بالای ناباروری مردان |
| روش جمع‌آوری | معمولاً نمونه مایع منی؛ گاهی برداشت جراحی اسپرم | نمونه‌برداری جراحی از بیضه |
| وضعیت علمی | روش تثبیت‌شده حفظ باروری | روش آزمایشی برای حفظ بالقوه باروری |
| کاربرد آینده | استفاده در روش‌های کمک‌باروری، با توجه به شرایط نمونه | وابسته به پیشرفت روش‌های پژوهشی و اثبات ایمنی و اثربخشی |
| محدودیت اصلی | کیفیت و تعداد اسپرم و شرایط باروری | نامشخص‌بودن کاربرد بالینی موفق بافت نابالغ و ملاحظات ایمنی |
به همین دلیل، اگر فرد به بلوغ رسیده و امکان تهیه اسپرم وجود دارد، معمولاً باید انجماد اسپرم در اولویت بررسی قرار گیرد. فریز بافت بیضه نباید بدون دلیل مشخص جایگزین روش‌های تثبیت‌شده شود.
مراحل انجام فریز بافت بیضه
فریز بافت بیضه شامل ارزیابی پیش از عمل، نمونه‌برداری، آماده‌سازی بافت در آزمایشگاه و نگهداری در شرایط انجماد کنترل‌شده است. جزئیات این مراحل ممکن است بر اساس پروتکل مرکز درمانی و هدف نمونه‌برداری تفاوت داشته باشد.
ارزیابی پزشکی پیش از نمونه‌برداری
پیش از انجام اقدام، متخصص وضعیت عمومی فرد، سن، مرحله بلوغ، نوع بیماری و درمان‌های برنامه‌ریزی‌شده را بررسی می‌کند. سابقه جراحی، اختلالات انعقادی، عفونت و وضعیت بیضه‌ها نیز ممکن است در تصمیم‌گیری مؤثر باشند.
در این مرحله باید مشخص شود که آیا گزینه‌ای با شواهد علمی قوی‌تر، مانند فریز اسپرم، در دسترس است یا خیر. همچنین لازم است درباره آزمایشی‌بودن روش، خطرات جراحی، هزینه نگهداری و نامشخص‌بودن امکان استفاده موفق از بافت در آینده توضیح داده شود.
نمونه‌برداری از بافت بیضه
نمونه‌برداری معمولاً با یک اقدام جراحی محدود و متناسب با شرایط بیمار انجام می‌شود. نوع بیهوشی یا بی‌حسی به سن فرد، شرایط پزشکی و برنامه جراحی بستگی دارد.
جراح از طریق برشی کوچک به بیضه دسترسی پیدا می‌کند و مقدار مشخصی از بافت را برمی‌دارد. هدف این است که نمونه مناسبی برای پردازش آزمایشگاهی تهیه شود و در عین حال، آسیب غیرضروری به بافت‌های اطراف کاهش یابد.
این کار باید توسط تیم آشنا با حفظ باروری و در مرکزی انجام شود که امکانات مناسب برای پردازش و نگهداری نمونه را دارد. نمونه‌برداری صرفاً برای انجماد بافت نابالغ، بدون توضیح محدودیت‌های علمی و برنامه مشخص برای نگهداری و پیگیری، نباید به‌عنوان اقدامی با نتیجه تضمین‌شده معرفی شود.
آماده‌سازی بافت در آزمایشگاه
پس از برداشت، نمونه با رعایت شرایط تعیین‌شده به آزمایشگاه منتقل می‌شود. بافت طبق پروتکل تخصصی بررسی و برای انجماد آماده می‌شود. در برخی برنامه‌ها، نمونه به قطعات کوچک تقسیم می‌شود تا فرایند انجماد و نگهداری با روش کنترل‌شده انجام گیرد.
اگر بیمار به بلوغ رسیده باشد، بررسی وجود اسپرم ممکن است اهمیت ویژه‌ای داشته باشد. در صورت شناسایی اسپرم قابل استفاده، نحوه نگهداری آن می‌تواند با نگهداری بافت نابالغ متفاوت باشد.
نکته مهم این است که مشاهده سلول‌های زایا در نمونه به معنای تضمین تولید اسپرم بالغ در آینده نیست. در فریز بافت بیضه پیش از بلوغ، هدف حفظ سلول‌هایی است که ممکن است در آینده با روش‌های پژوهشی مناسب برای تولید اسپرم به کار روند.
انجماد و نگهداری طولانی‌مدت
پس از آماده‌سازی، نمونه با روش انجماد مناسب در شرایط بسیار سرد نگهداری می‌شود. در مراکز تخصصی، از تجهیزات و پروتکل‌های کنترل‌شده برای کاهش آسیب ناشی از فرایند انجماد و ذوب استفاده می‌شود.
نگهداری در نیتروژن مایع یا سامانه‌های تخصصی مرتبط با آن، به فراهم‌کردن دمای بسیار پایین کمک می‌کند. بااین‌حال، بیان یک دمای ثابت به‌عنوان معیار قطعی کیفیت همه روش‌ها دقیق نیست؛ زیرا نوع نمونه، شیوه انجماد، تجهیزات و پروتکل آزمایشگاه اهمیت دارند.
مدت نگهداری و هزینه‌های مربوط به آن باید پیش از انجام نمونه‌برداری مشخص شود. همچنین لازم است مرکز درمانی درباره ثبت مشخصات نمونه، کنترل کیفیت، شرایط نگهداری، محرمانگی اطلاعات و برنامه پیگیری توضیح دهد.
برای حفظ باروری و آشنایی با شرایط فریز بافت بیضه، از مشاوره تخصصی و راهنمایی پزشکان باتجربه بهره‌مند شوید. برای دریافت اطلاعات بیشتر و تعیین وقت مشاوره، با شماره‌های ۰۲۱۸۸۲۶۱۸۲۱ و ۰۲۱۴۵۶۹۲ تماس بگیرید.
آیا می‌توان در آینده از بافت منجمدشده برای بچه‌دارشدن استفاده کرد؟
این پرسش یکی از مهم‌ترین موضوعات در تصمیم‌گیری برای فریز بافت بیضه است. پاسخ به نوع نمونه بستگی دارد.
اگر اسپرم بالغ از طریق نمونه مایع منی یا برداشت جراحی به دست آمده و منجمد شده باشد، می‌توان در صورت مناسب‌بودن شرایط از آن برای روش‌های کمک‌باروری استفاده کرد. بااین‌حال، احتمال موفقیت به کیفیت و تعداد اسپرم، وضعیت باروری زوج و روش درمانی بستگی دارد.
اما در مورد بافت بیضه نابالغ، شرایط متفاوت است. این بافت حاوی سلول‌هایی است که ممکن است در آینده ظرفیت تولید اسپرم داشته باشند، ولی استفاده بالینی موفق از آن نیازمند روش‌هایی است که ایمنی و اثربخشی آن‌ها باید به‌طور دقیق بررسی شود.
روش‌هایی مانند پیوند بافت، پیوند سلول‌های بنیادی اسپرم‌ساز یا رشد بافت در محیط آزمایشگاهی در حال مطالعه هستند. با وجود پیشرفت‌های پژوهشی، فریز بافت بیضه پیش از بلوغ هنوز روش استاندارد و تضمین‌شده‌ای برای دستیابی به بارداری و تولد فرزند نیست. بنابراین پیش از انتخاب آن، باید درباره وضعیت علمی روش و محدودیت‌های احتمالی آن با متخصص گفت‌وگو کرد.
مزایا و محدودیت‌های فریز بافت بیضه
مهم‌ترین مزیت بالقوه این روش آن است که برای برخی پسران پیش از بلوغ که امکان انجماد اسپرم ندارند، فرصتی برای حفظ سلول‌های زایا فراهم می‌کند. این موضوع به‌ویژه زمانی اهمیت دارد که درمان پزشکی پیش رو احتمال آسیب جدی به باروری داشته باشد.
بااین‌حال، این مزیت بالقوه نباید با موفقیت قطعی در آینده اشتباه گرفته شود. از جمله محدودیت‌ها و ملاحظات این روش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- نیاز به اقدام جراحی برای برداشت نمونه
- احتمال درد، خونریزی، عفونت یا سایر عوارض جراحی
- نامشخص‌بودن امکان استفاده موفق از بافت نابالغ در آینده
- نیاز به نگهداری تخصصی و پرداخت هزینه‌های مربوط به آن
- احتمال وجود سلول‌های بیماری‌زا در نمونه برخی بیماران
- نیاز به رضایت آگاهانه و پیگیری طولانی‌مدت در برنامه‌های پژوهشی
در بیماری‌هایی مانند برخی سرطان‌های خونی یا درگیری مستقیم بیضه با بدخیمی، احتمال وجود سلول‌های سرطانی در نمونه باید به‌طور ویژه بررسی شود. بازگرداندن بافت به بدن در آینده ممکن است خطر بازگرداندن سلول‌های بدخیم را به همراه داشته باشد. به همین دلیل، امکان استفاده آینده از نمونه برای همه بیماران یکسان نیست.
عوارض احتمالی فریز بافت بیضه چیست؟
نمونه‌برداری از بیضه یک اقدام جراحی است و مانند سایر جراحی‌ها می‌تواند با عوارضی همراه باشد. شدت خطر به شرایط فرد، وسعت نمونه‌برداری، روش انجام و تجربه تیم درمان بستگی دارد.
عوارض احتمالی عبارت‌اند از:
- درد یا ناراحتی موقت در ناحیه جراحی
- کبودی و تورم کیسه بیضه
- خونریزی یا تشکیل هماتوم
- عفونت محل برش
- نیاز به مراقبت یا درمان تکمیلی در صورت بروز مشکل
در صورت درد شدید یا رو به افزایش، تب، قرمزی گسترده، ترشح غیرعادی یا تورم قابل‌توجه، باید با تیم درمان تماس گرفت. تداوم یا شدت علائم را نباید بدون ارزیابی پزشکی به روند طبیعی بهبود نسبت داد.
علاوه بر خطرات جراحی، محدودیت مهم دیگر به خود بافت مربوط می‌شود: در روش‌های آزمایشی، هنوز نمی‌توان تضمین کرد که سلول‌های نگهداری‌شده در آینده عملکرد طبیعی داشته باشند یا استفاده از آن‌ها به تولد فرزند سالم منجر شود.
آیا فریز بافت بیضه باعث اختلال در تولید تستوسترون می‌شود؟
هدف اصلی فریز بافت بیضه حفظ بالقوه سلول‌های مرتبط با تولید اسپرم است؛ اما عملکرد تولید اسپرم و تولید تستوسترون کاملاً یکسان نیست. سلول‌های اصلی تولید کننده تستوسترون، سلول‌های لیدیگ هستند و فعالیت آن‌ها باید جداگانه ارزیابی شود.
برداشت محدود بافت لزوماً به معنای ایجاد اختلال هورمونی نیست، اما نمی‌توان درباره همه افراد حکم یکسانی صادر کرد. وسعت نمونه‌برداری، وضعیت اولیه بیضه و بیماری زمینه‌ای در ارزیابی خطر اهمیت دارند.
اگر نگرانی درباره سطح تستوسترون یا عملکرد بیضه وجود داشته باشد، پزشک در بهترین مرکز درمان ناباروری می‌تواند بر اساس علائم و شرایط فرد، آزمایش‌های هورمونی و بررسی‌های لازم را درخواست کند.
بهترین زمان برای فریز بافت بیضه چه موقع است؟
اگر هدف حفظ باروری پیش از درمان آسیب‌رسان باشد، ارزیابی باید تا حد امکان پیش از شروع درمان انجام شود. شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی ممکن است تعداد و کیفیت سلول‌های زایا را کاهش دهد و بر ظرفیت باروری آینده تأثیر بگذارد.
بااین‌حال، تصمیم‌گیری نباید باعث تأخیر غیرضروری در درمان ضروری سرطان شود. تیم انکولوژی و متخصص حفظ باروری باید با یکدیگر هماهنگ باشند تا مناسب‌ترین گزینه در زمان موجود انتخاب شود.
برای پسران پیش از بلوغ، فریز بافت بیضه تنها گزینه بالقوه حفظ باروری محسوب می‌شود، اما همچنان آزمایشی است. برای نوجوانان و مردان بالغ، ابتدا باید امکان انجماد اسپرم بررسی شود و اگر نمونه‌گیری معمول ممکن نباشد، گزینه‌های جایگزین بر اساس شرایط پزشکی در نظر گرفته شوند.
هزینه فریز بافت بیضه چگونه محاسبه می‌شود؟
هزینه فریز بافت بیضه به عوامل متعددی بستگی دارد و نمی‌توان بدون اطلاع از شرایط فرد، مرکز درمانی و خدمات موردنیاز، مبلغ ثابتی اعلام کرد.
مهم‌ترین عوامل مؤثر بر هزینه عبارت‌اند از:
- هزینه ارزیابی و مشاوره تخصصی پیش از عمل
- هزینه جراحی و نوع بیهوشی
- هزینه آزمایشگاه برای پردازش نمونه
- تجهیزات و روش مورد استفاده برای انجماد
- مدت نگهداری و هزینه‌های سالانه یا دوره‌ای
- آزمایش‌ها و ویزیت‌های پیگیری
- نیاز به بررسی‌های تکمیلی بر اساس بیماری زمینه‌ای
همچنین باید مشخص شود که هزینه اعلام‌شده فقط مربوط به برداشت نمونه است یا انجماد و نگهداری طولانی‌مدت را نیز در بر می‌گیرد. از آنجا که این روش در پسران پیش از بلوغ ماهیت آزمایشی دارد، بهتر است پیش از پرداخت هزینه، درباره چارچوب علمی و پژوهشی برنامه، شرایط نگهداری و محدودیت‌های استفاده آینده اطلاعات شفاف دریافت شود.
برای آگاهی از هزینه دقیق، لازم است ابتدا وضعیت بیمار، نوع نمونه موردنیاز و روش مناسب حفظ باروری توسط تیم تخصصی بررسی شود.
چگونه مرکز مناسب برای حفظ باروری را انتخاب کنیم؟
انتخاب مرکز درمانی صرفاً بر اساس قیمت یا تبلیغات کافی نیست. حفظ باروری پیش از درمان سرطان به همکاری میان متخصص بیماری زمینه‌ای، متخصص اورولوژی یا باروری و آزمایشگاه دارای امکانات مناسب نیاز دارد.
پیش از تصمیم‌گیری، این پرسش‌ها را مطرح کنید:
- آیا انجماد اسپرم برای بیمار امکان‌پذیر است؟
- آیا روش پیشنهادی تثبیت‌شده است یا در مرحله پژوهش قرار دارد؟
- نمونه چگونه پردازش و نگهداری می‌شود؟
- چه خطراتی برای جراحی و نگهداری نمونه وجود دارد؟
- هزینه نگهداری و شرایط دسترسی به نمونه در آینده چیست؟
- در صورت ابتلا به بیماری بدخیم، خطر وجود سلول‌های سرطانی در بافت چگونه ارزیابی می‌شود؟
- آیا برنامه پیگیری و رضایت آگاهانه به‌صورت روشن تعریف شده است؟
پرسش‌های متداول درباره فریز بافت بیضه
خیر. این روش با هدف حفظ بالقوه سلول‌های زایا انجام می‌شود، اما در پسران پیش از بلوغ هنوز آزمایشی است و موفقیت آن برای دستیابی به بارداری و تولد فرزند سالم تضمین نشده است. برای مردان بالغ، انجماد اسپرم روش تثبیت‌شده‌تری است.
این روش ممکن است برای پسرانی که در معرض خطر بالای ناباروری ناشی از درمان قرار دارند و هنوز اسپرم بالغ تولید نمی‌کنند، در چارچوب برنامه‌های پژوهشی مورد بررسی قرار گیرد. تصمیم باید پس از مشاوره تخصصی و توضیح محدودیت‌ها به خانواده گرفته شود.
بعضی مردان مبتلا به آزواسپرمی ممکن است با وجود نبود اسپرم در مایع منی، اسپرم قابل بازیابی در بافت بیضه داشته باشند. در این شرایط، برداشت جراحی اسپرم ممکن است مطرح شود؛ اما این اقدام با فریز بافت نابالغ تفاوت دارد و نتیجه آن به علت آزواسپرمی وابسته است.
نگهداری طولانی‌مدت در شرایط تخصصی انجماد امکان‌پذیر است، اما شرایط نگهداری، هزینه، کنترل کیفیت و مقررات مرکز باید بررسی شوند. مدت نگهداری به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که نمونه در آینده برای بازگرداندن باروری قابل استفاده باشد.
نمونه‌برداری ممکن است باعث درد، تورم، کبودی، خونریزی یا عفونت شود. افزون بر این، استفاده آینده از بافت نابالغ هنوز محدودیت‌های علمی دارد. میزان خطر و مناسب‌بودن اقدام باید برای هر بیمار به‌طور جداگانه ارزیابی شود.
کلام آخر
فریز بافت بیضه یکی از روش‌های نوظهور حفظ بالقوه باروری است که بیشتر برای پسران پیش از بلوغ در معرض درمان‌های آسیب‌رسان به سلول‌های زایا مطرح می‌شود. در این روش، بخشی از بافت بیضه با جراحی برداشته و در شرایط تخصصی منجمد نگهداری می‌شود تا شاید در آینده با پیشرفت روش‌های درمانی بتوان از سلول‌های آن برای بازیابی عملکرد تولید اسپرم استفاده کرد.
بااین‌حال، فریز بافت بیضه در پسران پیش از بلوغ هنوز روش آزمایشی است و نباید آن را درمان قطعی ناباروری معرفی کرد. در نوجوانان و مردان بالغی که اسپرم تولید می‌کنند، انجماد اسپرم پیش از شروع شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی معمولاً گزینه تثبیت‌شده‌تری است. در صورت امکان‌نداشتن تهیه نمونه مایع منی، برداشت جراحی اسپرم نیز ممکن است برای برخی افراد مناسب باشد.
اگر قرار است درمانی دریافت کنید که می‌تواند بر باروری آینده تأثیر بگذارد، بهتر است در اولین فرصت درباره گزینه‌های حفظ باروری با متخصص مشورت کنید. ارزیابی زودهنگام و انتخاب روش مناسب با توجه به سن، وضعیت پزشکی و نوع درمان می‌تواند به تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر کمک کند.
